با شروع سال تحصیلی و پایان ماه مبارک دیدم فرصت و مناسبت خوبی فراهم شده

که از دنیای طلبگی پنجره ای باز کنم و اندکی با این هوا نفس بکشیم...

                                                 

دیدم که سوژه حوزه علمیه بسیار گسترده است...

 لباس روحانیت و معیار های ملبس شدن ، دروس حوزه علمیه ، سیستم آموزشی حوزه علمیه ،

تبلیغ و کارکردهای آن ، دنیای حوزه علمیه خواهران ، تحصیلات دانشگاه در کنار حوزه ،

 رابطه استاد و شاگردی  ( که در حوزه خیلی مهم و موثر است . بیش از آنکه از روحانی مدرک بخواهند از استادانش سوال می کنند )

 پایه های تحصیلی و مدرک حوزه علمیه ، ازدواج طلبگی ، شغلهای پیش پای طلاب ، آفتهای طلبگی و ...

پرداختن به  موضوع شغلها و موقعیتهای فراروی یک طلبه ، سختی این راه را بیان می کند .

 جامعه انتظارات بسیار عجیبی از یک روحانی دارد . از مسائل علمی گرفته تا نوع برخورد و رفتار .

وقتی یک طلبه جوان بیست و چند ساله در جمعی ازنزدیکان یا اهالی محل قرار می گیرد ،

ناخود آگاه تبدیل به محوریت این جمع می شود . شاید تجربه چند دهساله یک دنیا دیده نیاز است

تا انتظارات جمع را برآورده کند و بسیاری مسائل دیگر .... 

انسان کوشا, کسی که در زندگی سعی و جدیت به کار می برد, هر چند هدفی دور و دراز

و به خیال بعضی نا ممکن داشته باشد, اما به آن خواهد رسید.

طلبه حوزه علمیه با دو بال تقوا و علم الگوی راهنمایی و هدایت جامعه خواهد شد.

زندگی طلبگی زندگی راحتی از نظر مادی نیست ,

اگرچه حق هر طلبه ای داشتن حداقل مزایای زندگی است ,

ولی دنیاطلبی و مال پرستی ومقام خواهی , از روح و شأن طلبه , به دور است .

طلبه وارد حجره امام زمان (ع) می شود, در حالی که بر سر سفره حضرت می نشیند.

از آن پس باید به ریاضت های خاصی دست بزند و خود را متخلق به اخلاق حسنه و دینی کند

تا اگر مردم امروزش را با دیروزش مقایسه کردند, تأثیر تربیت اسلامی و دینی را

در حرکات او مشاهده کنند و او را راهنمای خود قرار دهند.

                                              

دوران زندگی یک حوزوی دو فراز مهم و دو صفحه دیگرگو ن دارد.

1ـ دوره رشد و تحصیل

2ـ دوره بازدهی و ثمربخشی

در فراز اول هویت اصلی شخص، هویت «تحصیل» است.

طلبه در این دوره، به بالابردن ظرفیت علمی و دیگر توانمندی‏های خود می‏پردازد

و قابلیت‏های خود را فعال می‏کند. عمده فعالیت‏هایش ناظر به «خود» اوست

و به هدف اعتلای سطح کمال «خودش» صورت می‏گیرد.

عنوان «طلبه» به معنای طالب و پژوهنده کمال، گویای وجهه غالب و رنگ اصلی هویت او در همین دوره است.

در فراز دوم، او بیشتر به «استفاده» از این توانمندی‏ها و ارائه خدمات، به «جامعه» می‏پردازد.

شخصیت اصلی او بیشتر درخدمت رفع نیازهای دینی، معنوی و علمی جامعه قرار می‏گیرد

و از او انتظار ثمردهی می‏رود.

در دوره اول، طلبه «متعلّم علی سبیل النجات» است

و در دوره دوم به «عالم ربّانی» تغییر هویت داده است.

اگر کل زندگی طلبه را پس از آغاز فعالیت حوزوی 60 سال فرض کنیم،

این 60 سال در تقسیم اولیه به یک‏ دوره 20 ساله و یک دوره 40 ساله تقسیم می‏شود

که رسالت‏های اجتماعی حوزه و کارآمدی طلبه عمدتا مربوط به دوره دوم است. 

آنان که معنای عمیق انتظار را به خوبی آموخته‏اند و چشم به راه پیدایش آن فردای تابناک

در جهان غم‌زده امروزند، ارزش این مقوله را شاید بهتر درک کنند...

سخنم خیلی طولانی شد. إن ‏شاء اللّه حوصله تون سر نرفته باشد.

راستش علاقة تون به این مباحث رو نمیدونم ولی اگه مطلب خاصی روعلاقه دارید که مطرح بشه

حنما در جریانم بذارید.

+ نوشته شده در ساعت22 توسط حمید کافی