تبليغاتX
در کوچه باغ های آسمان
در کوچه باغ های آسمان
از روشنان آب ، به زلالی آینه ، تا تماشای آفتاب . .
در کوچه باغ های آسمان

یکی از دوستانم میپرسید:
چه حسی داری از اینکه
دانشجو بودی و الان طلبه ای؟
جوابش در عین راحتی، مشکله
بیانش خیلی سخته

طلبگی یعنی...عشق

نمی دونم یه فرقی که داره...
شاید شما سرباز آقا
باشید ، شایدم نه !
ممکنه طلبه باشی و
سرباز اقا نباشی
ممکنه طلبه نباشی و
سرباز اقا باشی

باید از همون اول مواظب
این احساس زیبا و این لذتی که
از همه چی میبریم باشیم

مرحوم آیت الله قاضی
چله نشینی بودند
بعد از چهل روز
گریان به نزد شاگرداشون
از جمله امام اومدند
وقتی علت رو پرسیدند
گفتند: امام زمان فرمودند
هر وقت با ما کاری داشتید
ما رو به جیره خوارانمون
قسم بدید!
پرسیدند چه کسانی هستند؟
فرمودند: طلبه ها

یا صاحب الزمان...

اما مسئولیت بزرگ و سنگینی
بر دوش دارند.


بايد از آفــــــــاق و انفس
بگذرى تا جـــان شوى
و آنگه از جان بگذرى
تا در خور جـــانان شوى


طُـــــــرّه گيســـــــــوى او،
در كف نيايد رايـــگان
بايد اندر اين طريقت،
پاى و سر چوگان شوى

كـــــى توانــــــى خواند
در محراب ابرويش نماز؟
قـــــرنها بايد در اين
انديشه، سرگردان شوى

در ره خــــــال لبش،
لبــريز بــايد جـام درد
رنج را افـــزون كنى،
نى در پى درمان، شوى

در هواى چشم مستش،
در صف مستان شهر
پاى كوبى دست افشانى
و هم‏پيمان شوى

اين ره عشق است
و اندر نيستى حاصل شود
بايدت از شـــــوق،
پروانه شوى؛ بريان شوى



خانه | آرشيو | ايميل
روزگاری که سپری شد
همسایه ها
همســـرم بیــرون از قـاب
وبـلاگ نویـس شـهــر مــا
یادداشتهای یک آقـا زاده
کامــــــــران نجــــف زاده
پیــــــــام فضـــــــلی نژاد
طلبه ای از نســل سـوم
مختصـــــــركده يك طلبه
يك لحظــــــه با يك طلبه
طلبـــــه ای طـالب یـــــار
طلبگي و دنياي عشـــق
راه و رســــم طلبگـــــي
نســـل خمینـــــــی(ره)
بچــــه هــــای قلــــــــم
پروانـــــه ی مهــــــــاجـر
بـصــائربندرگز .:. کربلایی
گــــــــــراي نـزديـــــــــك
يادداشـتي از حاج حميـد
بهشـت خوبـان (مرصـاد)
حريـــــــم دل مـــــــــاري
آســمـــانــي تــريــن دل
نرگسانه های نرگســی
نسیــــــــم نــســـــــتوه
پـــــرواز قاصــــــــدک ها
پـــــرواز روح (فــــاطـمه)
نگـارم که به مکتب نرفت
خــــلــوت دل(امیــــــن)
محفـــــل عـــــاشـــقـان
خيمه ديوونه هاي خـــدا
سکوت فریـاد ناگفـته ها
شبــــرنگ(وحيـد رنجبـر)
همدم تنهـایی (فرشاد)
بــرای تحــول در حـــوزه
شرکت سـامان عصـــــر
مجمـع فرهنـگی علویـون
مجتمع آموزشي راه مبين
مدرسه علمیه معصومیه
چند تا سایت خوب

لطف دوستان

www.mansoorarzi.blogfa.com ).mp3" stretchtofit="true" loop="true" enablecontextmenu="false" showcontrols="true" height="165" width="135" name="WMP1">

۸۷ آمد... عید همگی مبارک!!

خريدن يك ماهي قرمز رنگ پريده و آب دادن به سبزه و دستمال كشيدن به شيشه و پيدا كردن هفت تا سين، همه اينها را كه اضافه كني به برنامه هاي نوروزي سيما، بهترين شرايط به وجود مي آيد تا به مهمترين سوالي كه ممكن است اين روزها به ذهن هر آدمي خطور كند حتي يك لحظه هم فكر نكني.

 سوالي كه آدم ها معمولا به جاي جواب دادن به آن  ترجيح مي دهند كه آن را پاك كنند

 و شايد اصلا كل بند وبساط نوروز براي فرار از فكر كردن و پاسخ دادن به اين سوال باشد،

 نمي دانم، اما هر چه باشد اين را مطمئنم كه اگر ما با اختيار اين سوال را از خودمان نپرسيم،

 آخر سفر دو روزه دنيا، با زور از همه ما مي پرسند.

 

چه بودم؟ چه كردم؟ چه شدم؟

 

سوالي كه با همه كوتاهي اش مي تواند جاده  زندگي مان را

از اضطراب هر روزه « ان الانسان لفي خسر»

 به ساحل آرامش «و بشر المومنين» برساند،

 البته اگر در پاسخ دادن به آن، رودربايستي را با خودمان كنار بگذاريم

 و پيش محرم ترين قاضي هاي دنيا، وجدان، به همه چيز اعتراف كنيم.

 

اگر من 8۷ با من ۸۶ از نظر اخلاقي تفاوتي نكرده باشد، مي داني يعني چه؟

يعني 12 ماه برابر هيچ!

«و مباد  كه  دو روزتان بسان يكدگر باشد كه چون چنين شود سخت زيانكاريد.»  ...

و من، همه روزهايم . . . نتيجه اش را مي داني چه مي شود؟

 به تعداد همه روزهاي عمرمان از خدا نمره صفر مي گيريم

و چه كارنامه اي مي شود آخر هر سال . . .

 

چه بودم؟ چه كردم؟ چه شدم؟

 

                                             

 

۸۶ رفت... بالاخره این سال هم تمام شد با همه خاطراتش... عجب سالی بود،

 هیچگاه گمان نمی بردم اینگونه به پایان رسد...

چه روزهایی را گذراندم... چه شب هایی که در انتظار روز بعد پلکهایم به هم نرسید...

با چه کسانی آشنا شدم... .

بهار زیبایی بود، با من که مهربان بود...

آن روزها هنوز طعم زندگی را نچشیده بودم...

 باورم نمی شود در طول یک سال این همه عوض شده باشم...

پایان بهار و آغاز خاطرات...

چه تابستانی داشتم... به راستی که افسرده ترین تابستان زندگیم بود...

پر بود از خاطره، آن هم چه خاطراتی! 

 پاییز و اولین رگه های شادی...

با وزش بادهایی که نرم نرمک  بوی سرما می داد اما به عکس به زندگی ام گرما میداد... 

هیچ وقت پاییزم را فراموش نمیکنم مخصوصا ۲۵ آبانش را...

 و زمستان را... با اینکه که سرد سرد بود... خوب شروع شد و عالی به پایان رسید،

 خدا رو شکر... .

 

                                                                 بهارم قشنگ بود...

                                                                 تابستانم گرم و سوزناک  بود...

                                                                 پاییزم برگ ریزان و عاشقانه بود

                                                                 و زمستانم  یخبندان بود و شادی... .

                                                                 سال خوبی داشتم ...

 

                                  

 

                                       ۸۷ آمد... عید همگی مبارک!!

 

 



+