اين روزها يه حس جديد داره توي وجودم ايجاد مي‏شه.

يه چيزي شبيه نوعي گذار شخصیتی !

نوعي پوست انداختن. نوعي عبور از احساس‏گرايي و راحتي برخورد....

 قايم شدن زير پوسته‏ي شخصيت !

 كم‏كم دارم مي‏ترسم...

كم‏كم دارم احساس مي‏كنم كه شخصيتم داره دست و پام رو قفل مي‏كنه...

 بعضی وقتها به ذهنم میزنه که اصلا ننويسم!

 البته اشكالي هم نداره ! بالاخره اون هم براي خودش فايده‏هاي خودش رو داره

و به اين معنا نيست كه آدم، افكار خودش رو مخفي كنه،

ولي حداقل ذوق كردن براي برف و بارون نمي‏تونه بين اون‏ها جايي داشته باشه.

 طبيعتا خيلي از مخاطب‏هاي امروز من هم كم‏كم پر مي‏كشن و مي‏رن....

وابسته شدم! كم‏كم باید برم ...

«خدايا مرا به ابتذال آرامش و خوشبختي مكشان،

اضطرابهاي بزرگ، غمهاي ارجمند و حيرتهاي عظيم را به روحم عطا كن،

لذتها را به بندگان حقيرت بخش و دردهاي عزيز رابرجانم ريز»

خدايا ترا شكر مي كنم كه به من نعمت " توكل " و " رضا" عطا كردی،

 و در سخت ترين طوفانها و خطرناكترين گردابها، آنچنان به من اطمينان و آرامش دادی كه

با سرنوشت و همه پستی ها و بلنديهايش آشتي كردم و به آنچه تو بر من مقدر كرده ای رضا دادم.