عجب تنهایی زیبایی
من،آفتاب ،ابر،آسمان و تو ...
عجب سکوت زیبایی
هر لحظه میشود تسبیح خاک را شنید
اینجا بیشه ی عشق است

اینجا همان بیابان است
که میگویند خیمه دارد
چادری سبز رنگ ....
کاش محرمم میدانست...
کاش نشانی هرچند کوچک...
اما نه من هنوز یار نیستم ....

....دلم برای خودم میسوزد
حس میکنم خلوت بیابان را بر هم زده ام
عجب جاده ی کوتاهی بود
ابتدایش دعا کردم زود تر تمام شود
اما...
اما حالا نمیخواهم
پایان این جاده ،پایان من است

آنجا شهر است و مردم شهر عشق را سخره میگیرند....
عجب دردناک است نه؟
تو چقدر با وفایی که با من میمانی ....

و من چقدر بی عشق که باز هم ابتدای جاده ها گمان میکنم تنهایم!!!!!